Pardon

Jak tak można?! Pytam, kierując swe słowa w niebiosa.
Jak tak można?! Krzyczę, zdzierając sobie gardło, jak zdziera się skórę z norek. Na żywca, aż krew tryska na twarze widzów.
Nikt nie odpowida? Dlaczego? Czyżby każdy zapomniał ile w nim człowieka, a ile zwierzęcia?
A może, to właśnie zwierzę dziś rządzi światem; zapomniało jak to jest być człowiekiem? Warcząc, gryząc się po gardłach, robiąc fikołki w powietrzu, napinając muskuły, pokazując zęby (te idealne, świeżo oczyszczone i wylakierowane przez dentystę, który pracuje nie jako lekarz lecz jako malarz), a to wszystko tylko po to, by udowodnić, że zapomniał, gdzie jest jego miejsce.
W norze! Tam siedzą ludzie i boją się wyjść by nie zostać zjedzonym! Kanibalizm, tak nazwali ludzie to co czynią codziennie. Powinno się to zwać rutyną!
Azazzelu, Jahwe, Święta Krowo! Cóż, żeście nam zrobili? Czym żeśmy zawinili, by odczuwać taką pogardę do własnego ja, do samych siebie?
Nie wątpię, nie wierzę, nie płacę, nie klęczę. Jak długo mam znosić waszą zabawę w Boga?
Ulice pełne figurek ze spróchniałego drewna, które już nawet gnić nie chcę - bo wstydzi się siebie.
Spaliny które wdycha ta masa nierobów, nieudaczników, hipokrytów, świętych ludzi - wypełniają ich płuca, lecz tylko na chwilę, bo zaraz uciekają wystraszone tym co zobaczyły wewnątrz człowieka.
Jak można było zrobić, z doskonałej istoty takie gówno?! Kto śmiał, aż tak skrzywdzić naturę wydając na świat istotę gorszą od robaka? Istotę która niszczy wszystko na swojej drodze, gdyż to sprawia jej przyjemność...
Nie mogę wydusić już słowa. Wszystko grzęźnie w gardle.
Kim jestem, że śmiem osądzać?